Παρουσίαση/Προβολή

(MECH229) -  Dimitris Christakis

Περιγραφή Μαθήματος

Η συμμετρία της νομής ξεκίνησε με την εμφάνιση του ανθρώπου. Είναι η ικανότητα διάκρισης, σύγκρισης και κρίσης των όντων που αισθανόμαστε, μια ικανότητα που εμφανίζει το λόγο ως υπόσταση της ψυχής μας μαζί με την αίσθηση και την πνοή του έργου μας. Η εξαγωγή αξίας από ανάξια είναι πράξη που εμφανίζει το λόγο. Η θέα του λόγου θερμαίνει και κινεί την αξιοσύνη μας, την ανθρωπιά μας. Αυτή η αξιοσύνη είναι έμμετρη και το μέτρο της έχει τόσες υποστάσεις όσες και η ίδια. Το μέτρο της αξιοσύνης είναι μέτρο της νομής επειδή μόνο με τη νομή παράγονται αξίες. Η συμμετρία της νομής, όπως λέει η λέξη, είναι η με μέτρο νομή, η έμμετρη νομή και νομή ενός όντος είναι η διαχείριση του, η χρήση και η εκμετάλλευση του όντος αυτού, η αξιοποίησή του.

Η νομή γίνεται με το νόμο αλλά το ον δεν γνωρίζει ούτε τις υποστάσεις του νόμου ούτε το νόμο ενώ ο νομέας τις γνωρίζει και γνωρίζει το νόμο μόνο μέσω των υποστάσεών του που είναι η φυσική, η πραγματική και η νοερή. 

 Ο νομέας νέμεται με το νόμο τα όντα που διακρίνει, ορίζει, και επιθυμεί με το λόγο, την αίσθησή του και το πνεύμα του, δήλα δη την ψυχή του. Τα όντα αυτά έχουν έκταση (χώρο, διάρκεια, μάζα, φορτίο), ένταση (θερμοκρασία, πίεση κλπ) και σύσταση (μορφή, δομή, λειτουργία). Τα όντα διακρίνονται από μας τους ανθρώπους σε φυσικά, πραγματικά και νοερά.

• Φυσικά όντα αποτελούν όλο το σύμπαν πλην εκείνου το μέρους που εμείς ως ανθρώποι έχουμε φτιάξει και όσο το έχουμε φτιάξει, τα σπίτια, τα οχήματα, τα ρούχα μας κλπ κλπ. 

 

• Πραγματικά όντα είναι όσα έχουμε πράξει εμείς οι άνθρωποι και όσο τα έχουμε πράξει. Ένα άτομο οξυγόνου σε μια φλόγα που εμείς ανάψαμε είναι πράγμα ως προς τη θέση του και την κίνησή του, ως προς την σύστασή του όμως είναι φυσικότατο ον που δεν το έχουμε πειράξει καθόλου πλην των ηλεκτρονίων της εξώτερης στιβάδας του που μετέχουν σε κάποιο μόριο διοξειδίου του άνθρακα επηρεάζοντας χωρίς να χαλάνε τα υπόλοιπα σωματίδια του ατόμου αυτού. Τα πραγματικά όντα διαμορφώνουν το λεγόμενο ανθρωπογενές περιβάλλον μέρος του οποίου είναι και η θεωρία περια υτού του περιβάλλοντος, μια θεωρία δυνάμει κοινή για όλους ενεργά βεβαια κοινή για λίγους. Η πρόσβαση στην εικόνα αυτή που επεκτείνεται στο ορατό και γνώσιμο σύμπαν είναι περιορισμένη παρ΄όλο που δίδει μια ιδιαίτερη ικανότητα σκέψης και πράξης σε όσους την έχουν.    

 

• Νοερά όντα είναι όλα εκείνα που αποτυπώνονται στο νου μας και νοούνται ως έννοιες και νοήματα. Τα νοήματα είναι αλυσίδες εννοιών που ρέουν και η ροή των νοημάτων μαζί με τη μνήμη των εννοιών καθορίζει τον νου ως ιστό του σώματός μας, έναν ιστο που διατρέχει όλους τους ιστούς του σώματός μας και καθορίζει την λειτουργία του από την λειτουργία όλων των άλλων ιστών του σώματός μας  αλλά και του κόσμου που επηρεάζουν παντοιοτρόπως το σώμα μας. Είναι δήλα δη ο νους μια ζώσα στο σώμα μας πνοή δεμένη με τα αισθητήρια που προσλαμβάνουν ταυτόχρονα και το γίγνεσθαι του σώματός μας και το γίγνεσθαι του υπόλοιπου κόσμου που μας δίδουν οι αισθήσεις μας. Αυτή η πνοή έχει κι αυτή τις τρείς υποστάσεις της που ταυτίζονται με τις υποστάσεις του λόγου αφού νους και λόγος είναι όμοιοι και κοινή έχουν τη δομή τους πλην όμως διαφορετική έκταση και ένταση (πνοή). Ο νους εκτείνεται σε κάθε σώμα και δεν εκφράζεται με λέξεις γραπτές ή προφορικές ή άλλα μέσα ενώ ο λόγις καθορίζεται από την έκφρασή του. Ούτως ή άλλως, η δομή και των δύο είναι ταυτόσημη γι αυτό και λέμε πως είναι όμοιοι και όχι ίσοι. Η ομοιότητα του νου και του λόγου εμφανίζεται όταν λέμε ότι συλλγούζαμσε και ο συλλογισμός είναι εξ ορισμού σιωπηλός άρα λειτουργία του νου ενώ συνεννοούμαστες όταν συνομιλούμε και, μέσω του λόγου, ταυτίζομε τα νοήματά μας.  Άρα τα νοερά όντα είναι και λογικά όντα και μπορύν να παράγονται με την νόηση/λογική. Είναι δήλα δη η λειτουργία του νου, μια κοινωνική/λογική λειτουργία μέσα στο σώμα μας ενώ ο λόγος είναι μια κοινή για όλους νοητική λειτουργία έξω από τα σώματά μας με την ομιλία, τα βιβλία κλπ κλπ. 

 

• Είναι προφανές για έναν άνθρωπο σήμερα πως κάθε πράγμα που πράττει είναι σύνθεση σειράς νοερών και φυσικών όντων. Είναι δήλα δη η κάθε πράξη μια σύνθεση νοημάτων και ενεργειών του σώματος μας, είτε μέσω εργαλείων και μηχανημάτων ή και άμεσα μόνο με τα μέλη του σώματός μας. Τόσο στο νου όσο και σε όλο μας το σώμα έχει αποτυπωθεί η εμπειρία των προγόνων μας με την πράξη και την σκιά της πράξης στο νου, το λόγο μας. Είναι δήλα δη ο Λόγος η εικόνα, το όνομα και η έννοια που γεννά την κάθε αξία αφού πρώτα φωτίσει και κάμει ορατό και θεατό στο νου το κάθε διακριτό όν.

 

Το κάθε όν, λοιπόν υφίσταται ως εκτεινόμενο, εντεινόμενο και συντεινόμενο και μέσω των τριών υποστάσεών του ως διακριτό διά των αισθήσεων και του νου μας. Η τάση των όντων να εντείνονται, να συντείνονται και να εκτείνονται είναι κοινή και μία αλλά με τις τρεις υποστάσεις της όπως κάθε όν, την ένταση, την έκταση και την ΄συσταση. Τα όντα υφίστανται λόγω αυτής της τάσης και εξελίσσονται σε σχέση με τα άλλα όντα. Η έκτασή των όντων στο χρόνο διαρκεί όσο η σύστασή τους μεταδίδεται. Όταν η σύστασή του όντος πάψει να μεταδίδεται, όταν ένα ον πάψει να έχει κάτι να δώσει, τότε αυτό το ον εκλείπει, όπως εκλείπει ένα κύμα που περνά και χάνεται και σβήνει. Βέβαια, όταν ένα κύμα περάσει από τον κόσμο, πολλά θα έχουν αλλάξει στο πέρασμά του κι αυτά τα πολλά θα δημιουργήσουν άλλα κύματα σαν αυτό κι αυτά τα κύματα, άλλα κι αυτά άλλα. Όσο τα κύματα είναι γόνιμα.

Αν αυτό το κείμενο είναι φτιαγμένο με γόνιμα κύματα, τότε θα φτιάξει κι άλλα όταν θα έχει σβήσει. Αν δεν είναι γόνιμο, θα σβήσει κι αυτό ΄πως τα περισσότερα κύματα σβήνουν.

Η γονιμότητα αυτού του κειμένου υφίσταται στην συμφωνία του με τα όσα βλέπουμε στη φύση, στην πράξη και στο νου μας.

Αν:  

οι νόμοι της φύσης (Φυσικοί νόμοι, αρχές)

οι νόμοι του νου μας (κανονισμοί τεχνολογικοί, γραμματικές και συντακτικά, μαθηματική τέχνη)

και οι νόμοι της πράξης μας (Κρατικοί νόμοι)

έχουν το ίδιο μέτρο, τότε θα τους λέμε σύμμετρους και θα έχουμε ένα νόμο με τρις υποστάσεις. Έτσι δεν θα έχουμε άλλους για να ρυθμίζουν την πράξη μας λόγω του νόμου της φύσης κι άλλους που ρυθμίζουν την πράξη μας λόγω της δικής τους αντίληψης που την επιβάλλουν συνήθως με τη βία. Έτσι η δικαιοσύνη θα πάψει να κρατάει σπαθί και θα ανοίξει τα μάτια της πετώντας το πανί που της δένει τα μάτια. Θα κρατήσει η δικαιοσύνη μόνο τη ζυγαριά της επειδή το δίκιο πάντα θα είναι σύμμετρο και της δικαιοσύνης ο νοητός ήλιος θα φωτίζει το δρόμο της. 

Στο μάθημα αυτό θα απαντήσουμε στα ερωτήματα: 

1. Υπάρχει κοινό μέτρο για τη νομή των όντων;

1.1. Πώς μετράμε τις πράξεις μας, τα νοήματα μας και τη φύση; 

1.2. Ποια η σχέση μεταξύ πράξης, νόησης και φυσης; 

1.3. Ποια η σχέση μεταξύ λόγου, αίσθησης και επιθυμίας; 

2. Πως συνδέεται η αξία με το μέτρο και το νόμο; 

2.1.

2.2.

2.3.

3. Ποια η σχέση μεταξύ χρήσης, ανταλλαγής και κοινωνίας πραγμάτων και των νοημάτων; 

3.1. 

3.2.

3.3. 

 

Ημερομηνία δημιουργίας

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022